Negre es negre

Pèire Solatges fa lo pintre. Cal anar a Rodés, al museu Solatges, per s’avisar de l’efèit  provocat pas sas telas. Unifòrmament negras, expausadas sus de pareds escuras o coma i a unas annadas al moment de la mòstra “otra negre en Euròpa”, “fòra de las pareds”, penjadas sus cable : son traversadas d’estrias, de regas, de plats… Contunhar la lectura de « Negre es negre »

Cap a las isclas Lavezzi

Nos vaquí partits cap a las isclas Lavezzi dins lo vent e los esposques soslevats per la còca blanca que se tusta a la baia de Bonifaciò. Toalhas e vestits de banh, crema solara e aparelhs de foto, nos prometon de blau.  Mas abans, un guida desgrua al micrò son discors plan rodat, galejadas inclusas. Bonifaciò vist pel dejos espanta e, pròba que lo comentari es exaustiu, quite lo prètz del cafè dins las isclas de l’entorn, proprietats dels “eleits politics e del show biz italians o francès”, nos es revelat. Lo sòmi es complet. Contunhar la lectura de « Cap a las isclas Lavezzi »

“Depardon es un marritas fotograf…”

Era pendent un talhièr (prononciar Workshop) a Arle, lo sol al qual ai assistit fins ara. Lo tèma n’èra lo reportatge. L’animator, un gojat a la mòda, ancian de l’escola d’Arle, se fotiá dins lo fons del titol del estagi e del programa que nos avian vendut. Contunhar la lectura de « “Depardon es un marritas fotograf…” »

Pizzas Còrsas

Pizzas al fuòc de lenha e tiramisu, vaquì a quicòm prèp lo menut de la pizzeria Zuppelli, a Blanhac. Corrado, lo patron, es genovés. Volià de fotos de riba de mar, mas de mar Mediterranèa plan segur; mediterranèa mas pas espanhòlas, ni marselhèsas, ni sardas  (sardas, non pas !), italianas s’es possible…

Va plan, nos acordèrem sus la Corsega. Es en fàçia de Gèna (o « al dessus »), o pòt far…

La mòstra demorara penjada al mens fins a la debuta de 2018. Es dobèrt del dimars al dissabte. Se troba sul baloard Joan Rivet al centre de Blanhac.

Come in New Orleans

Lo trombòne, massiu, colissa sus “Basin Street Blues”, aimablament, un pauc penosament. Aquo’s pas trop grèu, Basin Street n’a vist d’autres. N’es la pròva qu’aquel orquèstra New Orleans entraina sens pena los dançaires.

Arribam denaut per un camin sul costalat del puèg, daissam la veitura dins un camp de blat segat de fresc e lo cobèrt de lenha se quilha aqui, nos convident a una misteriosa festa, coma un perfum de grand Meaulnes…

Heaven on earth, they call it Basin Street”, ditz la canson. Paradís sus tèrra, benleu es aquò l’ambicion de “Cultura a la Coma” que prepausa dins un cobèrt per pomat, dins lo travèrs de Belagarda Santa Maria, vista suls Pirenèus, de concèrts, una pichona restauracion e de pomat anglès pel moment, los pomièrs d’aici essent pas encara pus nauts que los paissels a los que s’adorsan.

Cent ans de jazz, de vin de Bordèu, un canton d’Occitania que fa pallir lo bayou d’enveja, “do you know what it means to miss New Orleans ?”. Pas vertadièrament…